Çok fazla devlet geçmiş bu bölgeden. Fatih Sultan Mehmet burayı alamadan dönmüş fakat sonrasında Kanuni döneminde alınan kentte Osmanlı 350 yıl kadar kalmış, 1856’da çekilmiş. Ama gelin görün ki, Osmanlı’dan kalan eser sayısı yok denecek kadar az. 150 civarında olduğu söylenen camilerden bugün yanılmıyorsam sadece bir tanesi kalmış. Osmanlı tarzı evlerin hemen hepsi yıkılmış. Yani Osmanlı’dan kalan eserleri görmek isterseniz, üç beş tanesi dışında fazla umutlanmayın.

Bir de not: İstanbul’daki Belgrad Ormanlarının adı da, buradan İstanbul’a getirilip o meşhur su kemerlerini yapan Belgradlı ustalarından geliyormuş.

Kalemegdan hem bir kale, hem bir tarihi eser, hem de bir park Belgradlılar için. Yukarıda bahsettiğim üç beş Osmanlı yapısından ikisi burada: Sokollu Çeşmesi ve Damat Ali Paşa Türbesi. Haftasonu Belgradlılar için bir park. İçinde bir de beyaz aslanı ile meşhur hayvanat bahçesi varmış ama biz zamansızlıktan göremedik.

Çingene Adası. Belgradlıların küçük denizi. Şehrin tam ortasında. Haftasonları tıklım tıklım bir mesire yeri. Bisiklet kiralayın, yürüyün, koşun, denize girin, kahvenizi yudumlayın. Giriş ise sadece 500 Dinar, yani 5 dolar.

Belgradlıların pek övündüğü 82 metrelik kubbesiyle Avrupa’nın en büyük ortodoks kilisesi. 10.000 kişiyi alabilen kilise şehrin her yerinden görülebilyor ve inşaatı hala tamamlanmamış. En önemli Sırp azizi Sava’nın yakıldığı yerde, Vracar’da bulunuyor. Yugoslav birliğinin kurucusu Jozef Tito’nun mezarı ise Çiçekler Evi diye bilinen bir çeşit mozole/müzede. Yugoslavya tarihi ile özellikle ilgilenenler için mükemmel bir mekan. Şu ana kadar 17 milyon kişi ziyaret etmiş.

Gelelim Belgrad’ın dillere destan gece hayatına. Biz duyduğumuzda abartı sanmıştık ama sonra gözlerimizle görünce hak verdik. Aslında sosyal bir temeli var bu “clubbing” kütürünün. Aşırı milliyetçiliğiyle Yugoslavya’yı 10 parçaya bölen Miloseviç rejimine gençler arasında bir tepki olarak house ve tekno müziğin benimsendiği söyleniyor. Sava nehri üzerinde kurulu raft denen clublar geceyarısından itibaren tıklım tıklım. Party Belgrad sosyal yaşamının olmazsa olmazı. Biz kısa gezimizde ancak Free Styler ve Shake’n Shake’i görebildik ama The Tube, Plato Jazz Club ve Informbiro da çok iyi deniyor.

*Fotoğrafların çoğu için sevgili Yaşar Çelik’e teşekkürler.

Yolu biraz zor olduğu için yöre halkı dışında pek az kişinin gittiği Yazılı Kanyona gitmek için aracımıza bindik. İki saatlik virajlı ve dağlık yolda yaptığımız yolculuktan sonra kanyona ulaştık. Kanyonun adı Epiktetos isminde Hierapolis’li (Pamukkale) ünlü bir filozofun Hür İnsan isimli şiirinden geliyor. Yazıt tahrip edilmiş ancak Türkçe tercümesini okuma şansınız var. Ayrıca Aziz Pavlus Perge’den Pisidia’ya (şimdi ki Burdur ve Isparta illeri) giderken bu kanyondan geçmiş. Kanyonda yürürken aynı zamanda tarihe tanıklık etmiş bir yoldan geçtiğinizin farkına varıyorsunuz. Öte yandan serin sularının rengi, kaya yapısı ve doğasında barındırdığı bitki türleri ile görmekten keyif aldığımız bir yer oldu.

Büyülenerek geziyoruz, çeşmelerinden akan soğuk sularla serinliyoruz. Burdur ovasına ve Ağlasun ilçesine tepeden bir bakış atıyoruz ve hayallere dalıyoruz.

Mısır ülkesinin yaklaşık yüzde 90’nı çöl olmasına rağmen, ülkeyi bir baştan diğer başa kateden Nil Nehri ve oluşturduğu verimli uzun vadisi ve deltası ile ciddi bir tarım ülkesidir.

Çok eski ve zengin tarihi olan Mısır’ın tarih boyunca hep zengin bir yeme içme kültürü olmuştur. Antik Mısır’ın mezar ve tapınak duvarlarında işlenmiş günlük yaşamı anlatan duvar resimlerinde görülen gıdaların pek çoğu halen Mısır’da evlerde tüketilmektedir.

Mısır’da hiç kimse aç kalmaz 🙂

Mısır ülkesinin yaklaşık %90’nı çöl olmasını rağmen, ülkeyi bir baştan diğer başa kateden Nil Nehri ve oluşturduğu verimli uzun vadisi ve deltası ile ciddi bir tarım ülkesidir. Çok eski ve zengin tarihi olan Mısır’ın tarih boyunca hep zengin bir yeme içme kültürü olmuştur. Antik Mısır’ın mezar ve tapınak duvarlarında işlenmiş günlük yaşamı anlatan duvar resimlerinde görülen gıdaların pek çoğu halen Mısır’da evlerde tüketilmektedir.

Bu sebze ve meyveler arasında fava fasulyesi, bamya, bezelye, salatalık, hurma, üzüm ve incir başı çekmektedir. Ayrıca Firavunlar döneminde buğday ve arpa, ekmek ve bira yapımında kullanılmıştır. Bu gelenek Mısır’da halen devam etmektedir.

Tarımsal ürünlerin yanı sıra eski zamanlardan günümüze dek balık da Mısırlıların sofralarında eksik olmamıştır. Fasik denilen, tuzda kurutulmuş balık, Firavunlar döneminden günümüze dek halen en revaçta olan bir balık yemeğidir.

Zengin tarihsel bir mutfak mirasının yanı sıra Mısır ülkesi, tarih boyunca işgal ve fetihlere uğradı için diğer mutfak kültürlerinden de ciddi bir şekilde etkilenmiştir. Roma’dan Osmanlı İmparatorluğuna bu etki günümüz Mısır yemek kültüründe halen hissedilmektedir.

Gezgin Tayfa olarak Mısır’a yaptığımız turlar öncesinde en sık sorulan soruların başında ne tür yemeklerin olduğudur.  Hatta yanlarında yiyecek getirmenin gerekip gerekmediğini soruyor katılanlar. Şunu söyleyebilirim ki Mısır’da hiç kimse aç kalmaz. Gezgin Tayfa turları aynı zamanda birer yeme içme şölenidir. Mısır turlarımızda yemeklerin hemen hepsi dahil ve oldukça zengin bir çeşitliliğe sahip. Kaldığımız otellerde ve Nil gemi turunda açık büfe yemekler bizdeki 5 yıldızlı otel açık büfelerinden daha taze, lezzetli ve temizdir diyebilirim. Bu açık büfelerde hem Mısır ve orta doğu yemekleri – mezeler, salatalar, soslu ve sulu yemekler – hemde dünya mutfağından zengin örnekler vardır. Yine gittiğimiz restaurantlarda sizleri yerel lezzetlerle tanıştırmayı görev addettik.

Yemekler

Mısır’ın yerel yemekleri arasında Koşeri, ülkenin neredeyse ulusal yemeği konumundadır. Kahire’de hemen her köşe başında bizdeki çiğ köfteciler gibi küçük koşeri büfelerine rastlayabilirsiniz. Makarna, yeşil mercimek, pirinç ve nohudun ayrı ayrı pişirilerek üst üste konulması ile yapılıyor. Kızartılmış ince kıyılmış soğan ilave edildikten sonra isteğe göre domates veya acı biber sosu karıştırılarak servis ediliyor. Gurme gezginlerin mutlaka tatması gereken bir Mısır lezzetidir.

Ful Mudamma, fava fasulyesinin yağlı, krem soslu bir yemeğidir. Özellikle kırsalda oldukça sevilen ve kahvaltıda tüketilen bir yemektir.

Shavarma ise bizdeki dönerin aynısıdır. Fakat tahin, yoğurt, sarmısaklı mayonez gibi soslarla zengileştirilmiştir.

Bamya yemeği bir başka sevilen yemektir. Daha çok esnaf lokantaları ve evlerde tüketilmektedir. Genellikle içine biraz bal veya şeker koyduklarından tatlımsı bir tadı vardır.

Baba Gannuj tahinli patlıcandır ve bir başlangıç yemeği olarak Mısır’da oldukça yaygındır.

Mahşi ise bizde ki zeytin yağlı dolmalar ile hemen hemen aynıdır. Pirinç, taze kişniş veya maydanoz, soğan domates içlik olarak kullanılmaktadır. Genellikle, patlıcan, kabak ve biber mahşi en çok görülenleridir.

Torli ise Türk mutfağından Mısır’a geçmiş bir yemek. Karışık sebzeler ile domates sosunda pişiriliyor. Yani türlü ile hemen hemen aynıdır.
Kebaplarda bir başka lezzet olarak öne çıkıyor. Osmanlı etkisi özellikle kebap alanında halen devam etmektedir. Bizim kebaplar ile oldukça benzerdir. Halen şiş tavuğa, şiş tawuk diyorlar. Tavuğun yanı sıra kuzu ve dana etinden de kebap yapılmaktadır.

Tatlılar

Umm Ali Mısırda en sevilen tatlıdır. Bir çeşit sütlü ekmek tatlısıdır ama daha çok puding kıvamında. İçine Allah ne verdiyse koyuyorlar. Ana malzemesi ekmek ve manda sütü ile beraber, vanilya, kuru üzüm, badem, antep fıstığı, çam fıstığı, isteğe göre hindistan cevizi. Bu tatlı için ekmek yerine katmanlı tereyağlı kalın yufka biçiminde ekmek bile yapılmaktadır. Bu arada Umm Ali, Ali’nin annesi demek. Anlaşılan Ali bayağı şanslı bir çocukmuş 🙂

Basbusa ise revaniye benzer bir tatlı. İrmikten yapılan bu tatlı hindistan cevizi ile tatlandırılıyor ve üzerine badem serpiştirilerek servis ediliyor.

İçecekler

Mısırda en çok tüketilen içeceklerin başında naneli çay gelmektedir. Genellikle çayın içine bir dal taze nane katarak tüketiyorlar. Hibiskus çiçeğinden yaptıkları hafif tatlı ve ekşimsi şerbet de bir başka içecek olarak öne çıkmaktadır. Ahwa dedikleri Türk kahvesi de kaküle katılarak pişiriliyor. Ayrıca şeker kamışı suyunu da denemenizi tavsiye ederim.

Alkollü içecekler açısından zengin olmayan Mısır’ın antik çağlardan gelen bir bira geleneği vardır. Hatta kazılarda bulunan bir papirüs üzerinde yazılı bira tarifinden yola çıkılarak firavunlar döneminden kalma bir tarif ile antik bira da yapılmaktadır Mısır’da. Yerel ve Avrupalı bira türlerine turistik yerlerde rahatlıkla ulaşılmaktadır. Benim favori biram Mısırda “Stella” birasıdır.                                  

Son zamanlarda Mısır şarap sektöründe de bir canlılık ve yükseliş gözlenmektedir. Mısır’da üç büyük şarap firması mevcuttur. Gianaclis, Chateau Grand Marquis, Cru des Ptolemees, Rubis d’Egypte ve Omar el Khayam etiketleri ile daha çok Cabernet Sauvignon ve Pinot Blanc gibi Fransız üzümleri ile üretim yapıyor. Chateau Des Reves, üzümlerini Lübnan’dan alıyor ve Cabernet Sauvignon şaraplarını tavsiye ederim. Obelisque ise Mısır’daki bir diğer şarap firmasıdır. Roze ve köpüklü şarabın yanında içimi rahat Cabernet Sauvignon üretimleri de vardır.                                

Eski zamanlarda Ramazan ayında yeme içme işine daha büyük bir önem verilirken, günümüzde bu kadim tatlar yavaş yavaş yeniden hak ettiği değeri görmeye başlıyor.

Hazır Ramazan ayına girmişken sizlerle Ramazan ayının kendine özgü tatları ve hikayelerini paylaşmak istedim. 

İstanbul bu konuda çok özel bir yer. Özellikle ülkenin nerede ise her yerinden göç almış olmasından dolayı farklı lezzet ve tatlar da İstanbulluların sofrasına ulaşabilmiştir. Bu açıdan İstanbul’u hem kültür hem de lezzetler açısından Türkiye’nin bir toplamı olarak görmek gerekir. Ramazan sonrasındaki 3 günlük bayramda ise tatlıların çok özel yeri vardır. Öyle ki Ramazan Bayramı Türkiye’de şeker bayramı olarak anılır olmuştur. Şimdi lezzetlere gelecek olursak, sizler için aşağıdaki listeyi hazırladım.

GÜLLAÇ

Sütlü bu tatlı türü Ramazan ayı dışında bulmanız oldukça zor. O yüzden listenin başında olmayı hakkeden bir lezzet. Sütlü bir tatlı türü olarak en favori lezzetlerden birisidir. Püf noktası kaliteli yapılmış güllaç yaprağı, ince kesilmiş fındık, ılık süt ve bir kaç damla yemeklik gül suyu. Sezonuna göre kiraz veya nar taneleri üstüne serpilerek servis edilir. Fındık dışında ceviz, badem ve antep fıstıklı da olabiliyor.

RAMAZAN PİDESİ

Yemek kültürümüzde ekmek neredeyse kutsal olmasına rağmen, ekmek kalitesi git gide düşmektedir. Ramazan ayının güzelliklerinden biride fırıncılarda hem ekmek çeşidi hem de kalitesinin artmasıdır. Özellikle Ramazan’a özel yapılan iftarlık pidelerin lezzeti bir başka oluyor. Yumurtalı ve sade olmak üzere değişik çeşitleri oluyor.

DOLMALAR

Ramazan ayında evlerde tüketimi artan yemeklerden biride dolma çeşitleridir. Ben daha çok eti bol, pirinci az olanını seviyorum. Mardin usulü, kıyma yerine ince kıyılmış kuzu eti en makbulüdür. Eğer ekşimsi bir tat yakalamak istiyorsanız biraz sumak kullanabilirsiniz. Bir de kuru patlıcan veya biberden yapılan dolmaların lezzetine diyecek yok!

ÇORBALAR

Anadolu mutfağı çorba çeşitlerinde çok zengin olmasına rağmen restaurant işletmecileri tüketiciyi maalesef bir iki çeşit çorba mecbur bırakmışlardır. Hemen her yerde mercimek çorbası ve onun bir türevi olan ezo gelin çorbası memleketin artık ulusal çorbası olmuş durumda. Ramazan ayında gelin kendinizi şımartın ve yeni eşsiz çorba lezzetlerini deneyin. Sivas’ın madımak çorbası, Antep’in beyran çorbası, Malatya’nın analı kızlı çorbası, Doğu Karadeniz’in karalahana çorbası, Erzurum’un ayran aşı çorbası ve Doğu Anadolu’da pek çok yörede pişen tutmaç çorbası. Bir de bulabilirseniz Ege yöresine ait kızılcık tarhanası!

ŞERBETLER

Eskiden insanlar sıcak yaz aylarında serinlemek ve susuzluğunu gidermek için şerbet içerlerdi. Günümüzde ise gazlı içecekler şerbetlerin yerini almış durumda. Yüzyıl öncesine kadar neredeyse her semtin bir şerbetçisi vardı. Günümüzde ise bu kadim içecek yeniden keşfedilmektedir. Demirhindiden, kızılcık ve güle kadar değişik türleri olmakla beraber Ramazan ayına özgü yapılan bir şerbet de vardı. Her Ramazan ayında Sultanahmet’deki At Meydanında (Antik Hipodrom) kurulan pazarda bu bahsettiğim şerbetleri tatma imkanınız var. Kadıköy çarşı içindeki Şekerci Cafer Erol’da da geleneksel şerbetleri tadabilirsiniz.

TATLILAR

Güllaç baş köşeyi almakla beraber, her akşam güllaca talim olmamak için bir kaç tane de baklava tavsiye etmek isterim. Hemen herkesin bildiği İstanbul Karaköy’deki meşhur Güllüoğlu dışında benim favorim olan iki yer var. Develi Restaurant’ın şöbiyeti ve bülbül yuvası ile Hamdi Restaurant’ın Hamdi spesiyal baklavasını tavsiye ederim. Ayrıca Karaköy’deki Köşkeroğlu Lokantası’nda da antep katmerinin oldukça lezzetli olduğunu belirtmek isterim.

Son olarak güzel bir Türk kahvesi veya bulabilirseniz Urfa/Mardin yöresinin mırra kahvesi de fena olmaz hani!

Kayaköy, bir zamanlar Anadolu’nun zengin, renkli kültür mozaiğinden geriye kalmış anıtsal bir harabedir artık. Belki geleceği kurgularken Kayaköy’ün kulağımıza fısıldayacağı şeyler vardır geçmişe dair.

Artık çatıları, pencereleri ve kapıları uçmuş, duvardaki boyalar ve resimler yok olmuş, sararmış viran bir yer olarak, dar sokaklarında, kapı aralarında dolaştığınızda sizi geçmişin ruhu hiç yalnız bırakmıyor.

Kayaköy’ün aşağı taraflarında cafe ve restaurantlar ve gözleme yapan yerler mevcut.Eğer bir tur dışında kendi başınıza ziyaret ediyorsanız sabah yarım gününüzü köyü gezmeye ve öğleden sonrasını ise Kayaköy’den Ölüdeniz’e muhteşem bir deniz ve doğa manzarası eşliğin yaklaşık 2,5 saat süren bir yürüyüşe ayırmanızı tavsiye ederim. Tepedeki kiliseden işaretli yolu takip ederek Kayaköy/Ölüdeniz patikasını rahatlıkla bulabilirsiniz. Yorgun bir günün ardından kendinizi Ölüdeniz’in harika kumsalı ve serin suları ile ödüllendirmek gibisi yoktur!

Not: Yürüyüş yapmak isteyen gezginler için aşağıdaki tavsiyeleri dikkate almaları önerilir.
Mümkünse Fethiye/Kayaköy, Kayaköy/Ölüdeniz yürüyüşlerini en az 2 kişi olarak yapın. Yanınıza en az bir büyük şişe su ve enerji veren, kuru bozulmayan gıda alın. Terlik ve sandalet yerine arazi koşullarına dayanıklı, yürüyüş ayakkabısı veya ayak bileklerini destekleyen bot ile yürüyün. Her bir yürüyüş yaklaşık 2.5 – 3 saat sürmektedir. Mutlaka sizi güneşten koruyacak bir şapkanız olsun. Yaz ayları çok sıcak olabilmektedir. Bu yüzden sabah saatlerini tercih edin.

Neden Sinop?

Aslında bir çok neden vardı. Birincisi orada deniz vardı ki, bir yerde bir deniz varsa bu benim orada bulunmam için yeterli bir neden. İkincisi Türkiye’nin en kuzey ucuydu, ki benim “en” lafını duymam da merakımı deşmek için yeterli bir neden. Üçüncüsü, merak ettim!

Sinop yolculuğum nasıl gidileceği ile başladı. O tarihte havaalanı kapalıydı. Bu yüzden otobüsle gittim. Sinop Birlik 20.30 otobüsü için yerimi ayırttım. Hatta yer yoktu rica minnet ayarladılar, sağolsunlar. Otobüsteki yerimi aldım. Yol uzun olduğundan yanıma kimin oturacağını merak ediyordum. Yanıma çok şeker sarışın genç bir kadın oturdu. Mutluyum, cici birine benziyor. Sonra konuşmaya başladık. Arzu’nun Sinoplu olduğunu ve hatta Sinop Birlik otobüs firmasının sahibinin kızlarından biri olduğunu öğrendim. Sonra bana niye gittiğimi sordu. Gezmeye dedim.

-Tanıdık var herhalde?

-yok.

-Arkadaş filan?

-yok.

Sonunda Arzu’ya sadece meraktan Sinop’a gittiğimi söyledim. Görmek istiyordum. Çok şaşırdı ama bir taraftan da sevindi. Gözlerindeki pırıltıdan anladım. Birileri sizin memleketinizi merak edip geliyor, hoş bir duygudur. Sinop’tan ve başka bir çok konudan bahsederek çok keyifli bir yolculuk yaptık.

Sabah 08.10 gibi Sinop’a vardık. Dönüş biletimi de ayarladıktan sonra beni Örnek Mantı Börek Nokul Salonu’na bıraktılar. Limanı kesen sokaklardan birinde küçük şirin bir kahvaltı salonu. Sonradan adının “nokul” olduğunu öğrendiğim Sinop’a özgü bir çeşit börek ve çay eşliğinde kahvaltımı yaptım. Nokul; peynirli, kıymalı ve üzümlü – cevizli olabiliyor. Hoş hafif bir börek diyebiliriz. Ancak kahvaltı esnasında gazetemi okurum diye düşünürken okuyamadım çünkü gazete 09.30 gibi geliyormuş. Gazeteme saat 11.00 gibi kavuşabildim. Kahvaltıdan sonra deniz kıyısına doğru yürümeye başladım. Önce tersanenin kenarından yürüdüm. Sonra limana geldim. Limanın manzarası bile mutluluğumu arttırmaya yetiyor. Limanda mendirekte yürüdüm ve bol bol fotoğraf çektim.

Sonra Sinop Kalesi’nin bir burcu olan güney burcuna çıktım. Oraya bir kafe, bar tarzında bir mekan yapılmış. Harika bir manzara var. Limana tepeden bakıyorsunuz ancak yine de tarihi dokusu korunsa daha iyi olmaz mıydı? Kalenin diğer bir burcunda da başka bir kafe bar tarzı bir yer vardı.

Gelelim şehirdeki müzelere. Öncelikle Etnografya Müzesi’ni gezdim. Burada bir konağın içi gayet güzel restore edilmiş  ve o konakta o dönemki yaşam canlandırılmış. Eski doku korunarak ve hep o dönemden kalan eşyaların toplanmasıyla gayet güzel bir müze oluşturulmuş. Enteresan olan da o dönemin takılarının şimdiki takıların aynısı olması.

Cezaevi hakikaten etkileyiciydi. Görüşlerin olduğu yerler, volta attıkları avlu, banyo yaptıkları hamam. Sanki her an canlanacakmış gibi duruyordu. İnsanların aslında çok da uzak olmayan bir zamana kadar orada kaldıklarını düşünerek karmaşık duygularla gezdim. Hele çocuk koğuşu…. İnsan bir garip oluyor . Duvarlarda hala Atatürk’ün sözleri duruyordu.

Sinop Tarihi Cezaevi turundan sonra meşhur Hamsilos fiyordunu görmeye gittim. Enfes bir kumsalı olan Akliman’a kadar dolmuş vardı. Sapsarı bir kum, sanki bambaşka bir yerdesiniz. Oradan da 15 dakika kadar yürüyerek Hamsilos fiyorduna ulaşabiliyorsunuz. Hem de yol boyunca böğürtlen toplayıp yiyerek. Bu yüzden Ağustos Eylül gibi gitmek lazım. Muhteşem enfes ne desem az kalır hakikaten doğa harikası bir yer. Böyle bir manzara olamaz. Deniz kıyıya doğru girerek girintiler oluşturmuş ve de o girintileri oluşturan kara parçaları ağaçlarla kaplı. Bir süre oturarak manzaranın tadını çıkardım.

Doya doya bakın. Sonra yorgun argın şehre geri döndüm ve Kızılay’ın misafirhanesine giderek orada kaldım. Kışları yurt olarak kullanılan bina yazları da pansiyon olarak hizmet veriyor. Gerçekten pırıl pırıl ve düzgün bir yer. Bunun yanı sıra kalınabilecek bir çok otel de var.

Pazar sabahı kahvaltıdan sonra Ayancık ve Gerze’ye gidecektim. Biri Sinop’un bir tarafında, biri diğer tarafındaydı. Önce Ayancık’a gittim.

Yol boyunca manzara enfesti, kah deniz ve orman bir arada görünüyor, kah sadece orman görünüyordu. O harika manzara anlatılmaz yaşanır. Garajdan sonra yaklaşık 45 dakikalık bir yolculuk sonucu Ayancık’a ulaştım. Küçük şirin bir sahil kasabası. Sakin, sessiz. Sanki Ege ya da Güney kıyılarının Kasım ayındaki halleri gibi sessiz. İskeleye az uzakta olan öğretmenevinde oturdum ve çayımı içip manzaranın tadını çıkardım. Sonra Sinop’a geri geldim. Garajdan tekrar dolmuş ve ver elini Gerze. Gerze’nin küçük bir limanı var ve hakikaten şirin bir ilçe. Limanın hemen yanından genç kızlar ve erkekler denize giriyorlardı, denizi pırıl pırıl. Liman çok şirin.

Kıyıda biraz yüksekte bir yere oturdum. Oradan görünen manzara liman, hemen açığında deniz, sağ tarafında ise dağlar ve tek tük evlerdi. Maalesef Gerze’deki bir çok ev 1956’daki meşhur Gerze yangınında yanmış. Onun yerine belediyenin yaptığı yangın evleri denen evler var. Gerze’nin limanı da çok keyifliydi. Gerze’nin sokaklarında minik bir tur attıktan sonra Sinop’a geri geldim. Zaten yarım saat sonra da otobüs kalktı.

Yaklaşık 12 saatlik bir yolculuktan sonra İstanbul’a vardım. Hakikaten keyifli , bol manzaralı ve yeşillikli bir hafta sonuydu. Ama Sinop’a bir kere daha gitmeliyim. Erfelek şelalelerini görmek, radara çıkmak, Hamsilos fiyordunda yüzmek için.

Gezin sağlıcakla.